Thatcher, Merkel, Hillary

Hillary-for-presidentWat valt op aan het rijtje namen Thatcher – Merkel – Hillary? Flauwe vraag natuurlijk; dat het drie vrouwelijke politieke leiders van een groot land waren, zijn of worden – als de verkiezingen in de USA lopen zoals de laatste polls voorspellen. In de mannelijke politieke wereld is dit nog altijd heel bijzonder. Toch is er nog iets dat opvalt: één voornaam en twee achternamen. Voor het imago van een politicus maakt het een wereld van verschil.

Iron Lady
Margaret Thatcher had vooral het imago van een keiharde dame; haar bijnaam ‘Iron Lady’ was oorspronkelijk door de Russen bedacht als scheldnaam, maar Thatcher nam de naam heel handig als Geuzennaam over. Met haar viel niet te spotten.
Frau Merkel had jarenlang de uitstraling van een grijze muis, maar de laatste tijd is zij uitgegroeid tot een ‘mama Merkel’ ; vooral haar uitspraak in de vluchtelingencrisis ‘wir schaffen das’ heeft daar aan bijgedragen. “Kom maar bij mama, het komt wel goed” was wat mensen hoorden. Ik vraag me af hoe haar boodschap was overgekomen als ze een man was geweest.
Hillary heeft een probleem met een te afstandelijk imago. Ze komt ‘kil’ over, en houdt daarom niet op te benadrukken dat ze een trotse oma is en moeder. Ze zal ook erg blij zijn met foto’s als deze van moeders en baby’s die haar supporten. Uitdrukkelijk geen mevrouw Clinton dus: “Zeg maar gewoon ‘Hillary’ hoor, ik heb geen kapsones!” Hiermee maakt ze een radicaal andere keuze dan George W. Busch in 2001, die op een initiaal na onder dezelfde naam campagne voerde als zijn vader. Net als Bush had Hillary kunnen kiezen te profiteren van de presidentiële klank die haar achternaam al heeft. Daar deed ze bewust niet.

Politicus zijn is ‘uit’
Coquetteren met nauwe politieke banden is niet meer ‘in’: ook de broer van George W. Bush voerde in deze voorverkiezingen campagne onder zijn initialen J.E.B., waarin alleen de letter B. naar de familienaam Bush verwijst. Familie zijn van een politicus is campagne-technisch tegenwoordig een nadeel. Trump houdt niet op te benadrukken dat hij een politieke buitenstaander is, met hoegenaamd geen politieke ervaring. En dat is opvallend.
Want zoals Obama het in deze speech voor de Rutgers University in New Jersey verwoordde: “Ignorence is not a virtue. It is just not knowing what you are talking about.”

Waarom zouden mensen liever iemand kiezen die bewijsbaar geen verstand van politiek heeft, en daar zelfs prat op gaat, dan iemand die heeft bewezen een kundig minister van buitenlandse zaken te zijn, bovenop acht jaar ervaring als first lady? Hiermee is een 2000 jaar oud betoog van Socrates opeens weer actueel. Socrates benadrukte dat politiek een vak was, dat niet iedereen zomaar kon uitoefenen. Een schip laat je ook niet besturen door ongeschoolde matrozen, maar door een kapitein die weet hoe je een koers moet uitzetten, die ervaring heeft met zeestromingen en bewezen heeft stormen te kunnen doorstaan. Socrates uitte zijn kritiek op de democratie in een tijd dat Athene van de ene oorlog in de andere werd getrokken door emotionele beslissingen in de Ekklesia, de Atheense volksvergadering. Socrates’ woorden werden in zijn tijd niet gehoord, althans niet door de grote massa in Athene. Het leidde indirect wel tot een staatsgreep door enkele van zijn volgelingen, wat ook weer te denken geeft. Dat emotionele politiek van alle kanten tot geweld kan leiden, weten we van Pim Fortuyn en hebben we onlangs ook in Engeland kunnen zien.

Verhit
De vraag is of het Hillary gaat lukken de mensen te overtuigen dat ze beter voor politieke ervaring kunnen kiezen dan voor onwetendheid. Het gevaar is dat de gemoederen door de emotionele manier van campagne voeren zo verhit raken, dat alleen gevoel nog een raadgever is. En als alleen gevoel telt, op wie moet je dan stemmen als je niet voor Trump bent? Ook niet op Hillary: ze blijft toch meer een toneelspeelster die een aardige vrouw speelt, dan écht een aardige vrouw. Ik zou geloof ik het liefst diep onder de dekens wegkruipen, en wachten tot het gezonde verstand weer een beetje is teruggekeerd in de politiek. Maar misschien is het toch slimmer om op 8 november toch maar op mevrouw Clinton te stemmen, in de hoop dat ze zich zal ontpoppen tot de Iron Lady die de politiek op het moment nodig heeft. / © Carola Schoor 2016

foto: Dreamstime.com

2 reacties op “Thatcher, Merkel, Hillary

  1. Mooi stukje tekst! Het roept wel de vraag op hoe vrouwen dan wel moeten zijn om in de politiek een rol te spelen: afstandelijk en professioneel of empatisch en moederlijk.. of allebei. Aristoteles had daar vast een simpel antwoord op gehad.

  2. Mooi artikel Carola! Misschien zou Hillary kunnen overwegen om zichzelf Ms Rodham te noemen? Ik denk dat ze dat niet doet, omdat ze toch die Clinton glittertjes graag bij de hand heeft….

Reacties zijn gesloten.